θα κάναμε τα πάντα...

οι άνθρωποι θα κατασκευάσουμε τα πιο απίθανα κοινωνικο-πολιτικά συστήματα, φιλοσοφίες και δοξασίες, δεκάδες -ίσως εκατοντάδες- ρεύματα σκέψης για την «ορθή» διακυβέρνηση του κόσμου και τη «σωτηρία» μας, μόνο και μόνο για να μην αποδεχθούμε τον δύσκολο και ανηφορικό δρόμο που κήρυξε ο Χριστός. Αυτός ο δρόμος πρόσφερε σε όλους το πώς να ζει ο άνθρωπος 

- αβίαστα, κατά τη φύση του, σε ενότητα και αρμονία με αυτό που είναι και μπορεί να γίνει.

Λύνει κάθε πρόβλημα με την εντολή αγαπάτε αλλήλους - με τη θυσιαστική αγάπη, την ταπεινότητα και την καλοσύνη. 

Μας ζητάει μόνο θυσία, προσφορά και αγάπη.

Δίχως απληστία και φιλαργυρία, δίχως την αυτό-δικαίωση του εγωισμού και δίχως την διάσπαση μας από την επιμονή στο ¨δικό μου¨ και στο ¨δικό σου¨, ο κόσμος γίνεται παράδεισος και οι άνθρωποι επίγειοι άγγελοι.

Μα δεν τον επιλέγουμε αυτόν το δρόμο κι αρχίζουμε τις διάφορες «δικές μας» θεωρίες –οι οποίες αποτυγχάνουν πάντοτε η μία μετά την άλλη.

...κι ακόμα ψάχνουμε και ψάχνουμε, τάχα μου απογοητευμένοι κι απελπισμένοι, κατά-βουτηγμένοι μες το φρικτό ψεύδος της απώθησης της Αλήθειας από την ίδια την αλαζονεία μας…

Ναι, ναι βασανισμένε άνθρωπε! νομίζεις ότι ξέρεις τι κάνεις ή νομίζεις ότι ψάχνεις το «σωστό» και επιμένεις να χάνεσαι αέναα και να απελπίζεσαι αέναα, μόνο και μόνο γιατί ο δρόμος -που ξέρει η καρδιά σου φυσικά και απρόσκοπτα να ακολουθεί, να ελπίζει και να ολοκληρώνεται- σε ξεβολεύει…

...και θα κάναμε τα πάντα για να μη βαδίσουμε αυτόν το δρόμο..., θα πιστέψουμε όλα τα ψέμματα.

…Γιατί αυτός ο δρόμος, ζητάει να αλλάξεις εσύ τον εαυτό σου για να ωφεληθεί ο κόσμος κι όχι να διορθωθεί ο κόσμος ώστε να ωφεληθείς κατόπιν εσύ…

Α Κορ. 13,1-13

...κρυφοκοιτάζοντας τον κόσμο μέσα από την Αγάπη...

η καλοσύνη χαρίζεται

ένα δώρο που με χρήματα αποκτήθηκε

είναι το επί πλέον

δεν δίνεται επειδή περισσεύει

μα έτσι κι αλλιώς.

η καλοσύνη είναι το δώρο αυτό

δεν ζητείται επειδή περισσεύει

είναι το επί πλέον.

- χαρίζεται-

εκ του υστερήματος…

Εάν ο άνθρωπος είχε

τις τέλειες εσωτερικές

αρετές, το να τις

προσφέρει απλόχερα

θα ήταν αυτονόητο.

Μα είναι κι ο ίδιος

στερημένος

-να αισθάνεται μόνιμα αδικημένος είναι καταδικασμένος-

είναι εναντιωμένος

παραπονεμένος.

Κι από αυτό το

υστέρημα

του ζητά να δώσει

ο Κύριος.

από αυτό το ψυχικό μας υστέρημα.

Δεν είμαστε ενάρετοι

Δεν είμαστε άξιοι

αγαθού

Δεν είμαστε καν

με αγνές προθέσεις

κι ούτε καλοί.

ο συγγραφέας βάζει τον Ελεύθερο Άνθρωπο να πει

ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος

μα θέλω να το ερμηνεύσω κάπως αλλιώς

(από τις δόκιμες ερμηνείες που θα υπάρχουν)

πως τον Ελεύθερο Άνθρωπο τον χαρακτηρίζει ένα

ολοκληρωτικό δόσιμο

έχει αποδεσμευτεί –από τα δεσμά δηλαδή που τον κρατάνε-

τα πάθη,

έχει Αρετή

αυτός ο ελεύθερος άνθρωπος

μπορεί να δώσει

όλον του τον εαυτό

μα δε δίνει τον οβολό του στο Χάρο

γιατί δεν αγοράζει θάνατο,

επιλέγει Ζωή!

Κι έτσι μιλάει στην καρδιά μας και ο Κύριος

μέσω των αρετών/αυτό μας λέει.

επιλέγοντας την Αρετή

επιλέγουμε τη Ζωή

κι ελευθερωνόμαστε

από το θάνατο.

στη φώτο: δύο άνθρωποι, ο ένας εξ αυτών ελεύθερος...

δίχως το "αν"

δεν έχουμε μόνο μυαλό…, έχουμε και καρδιά!

κι όπως εκπαιδεύουμε το μυαλό μας και αναπτυσσόμαστε νοητικά,

η καρδιά προσδοκά Θεό να της δώσουμε ώστε να πλατύνει, να αναπτυχθεί…

να ολοκληρωθεί.

Δίχως το Θεό, με ατροφική και ξερή καρδιά, αφήνεται ο αν-θρωπος

δίχως το «αν» δηλαδή το «άνω» της λέξης «άνω θρώσκω» που σημαίνει=άνθρωπος.

Δίχως να κοιτά ψηλά... δίχως Ουρανό

–δίχως Θεό-

απόμεινε το πλάσμα Του απλά να κοιτά…

… τι να κοιτά δηλαδή…, να αλληθωρίζει μάλλον…

Καλή Ανάσταση!

ορφάνια

ένα απέραντο ορφανοτροφείο ο πλανήτης…

κι εμείς τα έρμα ορφανά, χαμένα, μπουσουλάμε εδώ κι εκεί ψάχνοντας εναγωνίως τον Πατέρα μας…

και πέφτει ο ένας πάνω στον άλλον, δίχως να αναγνωρίσουμε την αμοιβαία ορφάνια μας…

δίχως να δούμε την τόση μας ομοιότητα, τα τόσα κοινά παθήματά μας…

μα και δίχως να ανοίγουμε τα μάτια μας, να αναγνωρίσουμε αυτό ακριβώς το χάσκον τραύμα μας…

αιμορραγεί ορφανή η ψυχή μας κι άντε να μιλήσεις σε κανέναν για Θεό, να σε κοιτάξει σα να είσαι από άλλο πλανήτη…

κι όμως σε αυτόν εδώ τον πλανήτη ήρθαν όλες οι ψυχές να βρουν/

και ψάχνουν, αλλά δεν το ξέρουν οι περισσότερες/ Ποιόν ψάχνουν…

λάθε βιώσας

η ανακαίνιση ενός σπιτιού μόνο απαρατήρητη δεν περνάει - μάστορες, μπάζα, σκόνη και κυρίως θόρυβος, συνεχής θόρυβος- χτυπήματα, γκρεμίσματα, φωνές εργαζομένων, οδηγίες κι εντολές εδώ κι εκεί, φασαρία φανερή κι ενοχλητική, χαρά κόπος και αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα, την γρήγορη έκβαση των εργασιών, όλα αναμιγμένα μαζί, σε μια διαδικασία γκρεμίσματος και ανανέωσης.

Το εσωτερικό γκρέμισμα του εαυτού, το «ξε-μπάζωμα», η ανακαίνιση!, το σωτήριο άκουσμα των έσω ερειπίων, το προχώρημα στην ισοπέδωση κάθε ετοιμόρροπου τοίχου, κάθε επικίνδυνου δοκαριού που κρέμεται έτοιμο να σωριαστεί συμπαρασύροντας όλο το οικοδόμημα, η σκόνη που σηκώνεται σα νέφος από  τα κατατροπωμένα ψέματα, το αδιάκοπο σκούπισμα της σκόνης αυτής και των «μπαζών» που πέφτουν από παντού, γίνεται σιωπηλά.

Απαλά απαλά, με προσοχή, βήμα το βήμα σωριάζεται το παλιό και παίρνει τη θέση του το καινούριο. Αργά πέφτει το παλιό μα και πιο αργά χτίζεται το νέο.

Δε θα βιαστείς, εσύ ο εργάτης, καθώς τα χέρια σου τα κατευθύνει Άλλος. Θα περιμένεις να ¨ακούσεις¨ που θα βάλεις νέο αρμό να συγκολλήσεις πέτρες ξεχαρβαλωμένες, που θα ξύσεις να φανεί το κάτω κάτω στρώμα που κρύβεται και γεννάει τις «υγρασίες», που θα λειάνεις , που θα σκάψεις βαθιά, που θα βάψεις απαλά.

Σε απόλυτη σιωπή ανακαινίζεται το οικοδόμημα σου και δίχως να βιάζεται.
Δεν επείγει να κατοικήσει νέος ένοικος ώστε να επισπευτούν οι εργασίες ανοικοδόμησης. Είναι η χαρμολύπη των μπαζών και της σκόνης που του αρκεί για την ώρα. Το ξεκόλλημα, το γκρέμισμα. Αυτό που είναι το πιο σιωπηλό γκρέμισμα του κόσμου. Το γκρέμισμα του εαυτού.

Δε βιάζεται ο ένοικος, ούτε ο Μηχανικός. Χρόνια περίμενε να έρθει η απόφαση της ανακαίνισης, αέναη προσμονή μες την Υπομονή, ασκημένη στη Συγχώρεση. Ξανά και ξανά.

Με σκονισμένα χέρια, κάτω από ένα πρόσωπο βρώμικο από τα νέφη και τα μπάζα των εργασιών, ξεπροβάλουν τα φωτεινά μάτια του σιωπηλού εργάτη.

Κι ας μη δει ποτέ το σχέδιο του νέου σπιτιού, κι ας μη γνωρίσει ούτε της αυριανής μέρας τη δοθείσα εργασία, αυτός κρατάει τις μηχανές αναμμένες, τη σκούπα στο χέρι, τη χαρά στην καρδιά.

Δεν ξέρει τι θα γίνει, τη μορφή που θα πάρει, το χρώμα και το σχήμα. Μα δεν έχει καμία σημασία πως θα…. Αυτό ανήκει στο μακρινό (;) μέλλον.

Είναι καθ’ οδόν στην ανακαίνιση! γκρεμίζει για να χτίσει, μεγαλώνει τα παράθυρα, πλαταίνει τις πόρτες, μπαίνει Φως και γίνεται καινούριο.

-κλειστόν λόγω φόβου- ή οι ευαίσθητοι

ή το νόημα του να στέκεις αλλά χωρίς κεφάλι

για να μην είμαι ζητιάνος για την αξία μου, ζητιάνος αγάπης, ναι,

απομονώνομαι για να προστατεύομαι (-δηλαδή από εκεί που με μπλέκω εγώ) 

διότι ακόμη δεν έχω κατορθώσει να αναγνωρίσω και να εμπεριέχω την αξία μου 

από μόνη μου…, χρειάζομαι και τον άλλον. να τον προσελκύσω, να τον κυνηγήσω να… με αναγνωρίσει!

      καθώς λοιπόν η ανασφάλεια μου αυτή με έφερνε ξανά και ξανά στα πρόθυρα της ίδιας επαναλαμβανόμενης επαιτείας με τα γνωστά κι αδιόρθωτα αποτελέσματα,

      καθώς καταρρακωνόμουν ακόμη πιο πολύ τρέχοντας πίσω τους ζητιανεύοντας αξία, αγάπη, υπόσταση, αλλεπάλληλοι πάλι τραυματισμοί, ναι,

απομακρύνθηκα από τον άλλον, σαν για να βρω σαν για να ακούσω σαν για να δω

την αξία και την αγάπη που ήδη έχω. μόνη μου, ναι

νόμιζα τουλάχιστον ότι αυτό κάνω

επέλεξα από τα δύο κακά το μικρότερο, αυτό που πονάει λιγότερο, ναι,

να το παίζω παλληκάρι άφοβο κι η καρδούλα μου να τρέμει, μα δίχως να κινδυνεύει προσωρινά,

ο καλύτερος μου ρόλος

αυτό το κρυστάλλινο παλάτι με ένα φτέρνισμα γκρεμίζεται, ναι,

 μα είμαι μόνη μέσα εδώ, δε θα φτερνιστεί κανείς ούτε εγώ θα φτερνιστώ. κρατιέμαι.

βγαίνω στο μπαλκόνι, τριγύρω ερημιές, κανείς κι απόψε περιπλανώμενος να φιλοξενηθεί

-εναποθέτοντας στην τύχη να πράξει αυτό που λαχταρώ κι αποφεύγω-

κλείνω τις πύλες του διάφανου πύργου και κοιμάμαι ανήσυχη, ένα ένα τα δωμάτια φανερώνουν την κατεργαριά τους, ναι

       το μικρότερο κακό της αυτό-εξορίας, μου πέφτει λίγο

το να είσαι λίγο δειλός είναι εξίσου με το πολύ/ το να το ξέρεις, καταντάει ασήκωτο

τα πρώτα κρακ κρακ ακούγονται πίσω από τις κλειστές κρυστάλλινες πόρτες, 

το παλάτι

καταρρέει, ναι

ο φόβος με το φόβο δε γιατρεύεται, πέφτουν τα προσωπεία που κάλυπταν άλλα προσωπεία

γκρεμίζεται το κρυστάλλινο παλάτι, να γυρέψεις άστεγος την ελπίδα στον ορίζοντα/ακούγεται σα φωνή

μεγάλο ψέμα το «μικρότερο κακό»   όποιος το πιστεύει χτίζει στην εσχατιά…